Atrakcje-Dębno

Odsłony: 3676
Drukuj Email

GMINA DĘBNO

Przepiękne i rzadkie zabytki architektury, widowiskowe imprezy plenerowe z udziałem tysięcy ludzi oraz uśmiechnięci i życzyli ludzie podejmujący gości w gospodarstwach agroturystycznych oferujących co roku nowe atrakcje – to trzy główne powody, dla których warto odwiedzać Gminę Dębno.
Zamek w Dębnie, jedna z nielicznych tak dobrze zachowanych budowli tego typu w kraju, przyciąga turystów nie tylko z Polski, ale i z zagranicy. Już sam w sobie wart jest fatygi, a przecież także jego wnętrza kryją eksponaty, jakich na co dzień nie ogląda nikt. Tuż obok uwagę zwraca gotycka świątynia. Jej walory dostrzegło Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego dofinansowując prace renowacyjne.
Dobra reputacja organizowanego w Dębnie w trzecią niedzielę września Międzynarodowego Turnieju Rycerskiego o Złoty Warkocz Tarłówny jest już powszechnie znana. Walki rycerstwa z całej Europy, pojedynki łuczników i bitwę z udziałem piechoty oglądają co roku tysiące przyjezdnych. W lipcu smakoszy regionalnych potraw podejmuje Porąbka Uszewska przygotowująca w pierwszą niedzielę tego miesiąca Biesiadę Agroturystyczną. Raj dla podniebienia urządzają tam mistrzynie sztuki kulinarnej nie tylko z terenu gminy.
Po oryginalnej uczcie warto odpocząć kilka dni w jednym z licznych gospodarstw agroturystycznych. Spragnieni domowej atmosfery i ludzkiej życzliwości znajdą tutaj to, o czym marzyli...

ZAMEK W DĘBNIE

Wielkopańska rezydencja uchodzi za perłę polskiej architektury z czasów późnego gotyku. Do dziś przetrwał w niemal niezmienionym stanie od czasów powstania. Zachowała się pierwotna struktura murów, dawny układ wnętrz oraz duża część efektownego wystroju architektonicznego. Uwagę zwracają gotyckie, renesansowe i barokowe portale. Powstał w latach 1470-1480 zmieniając w kolejnych wiekach swoich właścicieli. Ostatni z nich Stanisław Jastrzębski opuścił go we wrześniu 1939 roku, a majątek przejęły w zarząd niemieckie władze okupacyjne. Po wojnie zamek stał się własnością Skarbu Państwa. Użytkował go Związek Historyków Sztuki i Kultury, Stowarzyszenie Historyków Sztuki, a przez pewien czas także szkoła przysposobienia rolniczego i biblioteka. Krótko mieścił się w nim nawet posterunek milicji. W roku 1947 rozpoczął się remont trwający z przerwami do 1976 roku. Potem obiekt znalazł się pod kuratelą tarnowskiego Muzeum Okręgowego jako jego oddział, które już rok później zorganizowało w nim stałą ekspozycję historycznych wnętrz zamkowych. Dziś zamek jest wizytówką Gminy Dębno i miejscem licznych wydarzeń kulturalnych.

KOŚCIÓŁ POD WEZWANIEM ŚW. MAŁGORZATY
To znakomity przykład późnogotyckiej architektury sakralnej. Wybudowany z kamienia z dodatkiem cegły, jednonawowy obiekt to gratka nie tylko dla miłośników tego typu architektury. W świątyni zwraca uwagę kilka elementów. Koniecznie trzeba się przyjrzeć siedmiu portalom gotyckim w typie tzw. długoszowskim oraz kamiennemu tabernakulum ściennemu znajdującemu się w węższym, prostokątnym prezbiterium. Warto obejrzeć także dwa epitafia murowane w ramach z piaskowca: Kaspra Zoararda i Jakuba z Porąbki z 1644 r. oraz dzwon z 1777 r., ulany przez J. i T. Lechewerów.

FIGURA ŚW. KINGI
Ufundowany przez Annę Tarłową posąg znajdujący się w Dębnie pochodzi z 1725 roku i najprawdopodobniej jest najstarszą kamienną figurą św. Kingi w Polsce. Posąg ustawiony jest na wysokim trójstopniowym cokole. Przedstawia kobietę w stroju klaryski, która trzyma w złożonych rękach krzyż. Sama rzeźba sprawia wrażenie prymitywnej, co świadczyć może, iż jej autorem był miejscowy kamieniarz.
Na cokole pomnika zauważyć można płasko rzeźbiony motyw chrztu św. Weroniki z twarzą Chrystusa o długich włosach. Niżej w otoku ornamentów roślinnych przypominających płomienie znajduje się pod koroną tarcza z herbem Topór. Pod spodem umieszczono datę: ANNO DNI 1725. W czterech rogach tarczy herbowej widnieją litery ATKK, które oznaczają Annę Tarłową kuchmistrzynię koronną.

KAPLICA JASTRZĘBSKICH
Znajduje się u głównego wejścia na cmentarz parafialny w Dębnie i jest największym i najpiękniejszym tego typu zabytkiem neogotyckiej architektury w całej wschodniej części województwa małopolskiego. Wybudowana w 1906 roku z fundacji Marii z Dembińskich Jastrzębskiej jako mauzoleum rodziny Jastrzębskich, ówczesnych właścicieli zamku i fundatorów kościoła w Dębnie. Jako autora projektu kaplicy wskazuje się Jana Sas-Zubrzyckiego (1860-1935), jednego z najwybitniejszych architektów polskich końca XIX i pierwszej połowy XX wieku, którego dziełem jest także kościół w sąsiadującej z Dębnem Porąbce Uszewskiej.
We wnętrzu kaplicy znajdziemy secesyjne witraże okienne z wizerunkiem Chrystusa Zmartwychwstałego z asystującym mu aniołem, a w oknach bocznych uskrzydlone głowy młodzieńców z motywami irysów i lilii. W oknie zachodnim są natomiast kwiaty kalii i ptaki otaczające gołębicę – symbol Ducha Świętego.
Szczególne wrażenie robi znajdująca się pod kaplicą krypta. Na drzwiach wejściowych do niej jest herb Jastrzębskich – Ślepowron. We środku stoi pięć metalowych sarkofagowych trumien: zmarłej w roku 1915 fundatorki tego mauzoleum, jej męża Stanisława Leopolda Jastrzębskiego (+ 1902), szwagra Edmunda (+ 1898), szwagierki Józefy (+1888) i syna Jana (+ 1939) oraz drewniany sarkofag kuzyna tego ostatniego Adama Jastrzębskiego.

SANKTUARIUM NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY W PORĄBCE USZEWSKIEJ
Poza jego niewątpliwą wartością religijną odznacza się także niepospolitymi walorami turystycznymi. Odwiedzający to miejsce powinni zwiedzić przede wszystkim wpisany do rejestru zabytków kościół oraz znajdującą się w pobliżu kopię Groty z Lourdes, w której Bernadecie de Soubirous w 1858 roku objawiła się Matka Boża.
Kościół, którego budowę rozpoczęto w 1900 roku, jest jednym z najwybitniejszych dzieł Jana Sas–Zubrzyckiego (ur. 1860 zm.1935) – wybitnego architekta, teoretyka architektury, konserwatora sztuki i profesora zwyczajnego historii architektury Katedry Historii Architektury i Estetyki Politechniki Lwowskiej. Stanowi on ciekawy przykład sakralnej architektury początku XX wieku. Kubatura świątyni wynosi 12 000 m³, powierzchnia użytkowa 1800 m². Jest to budynek neogotycki, trzynawowy, pseudohalowy, z transeptem, murowany z cegły z użyciem kamienia i betonu. Prezbiterium jest zamknięte trójbocznie, po bokach z przybudówkami: od wschodu z występującą wieżyczką schodową, od zachodu zamkniętą trójbocznie kaplicą.
Od frontu znajduje się wieża o rzucie kwadratu, ujęta po bokach dwiema symetrycznymi przybudówkami. Ramiona transeptu są zamknięte ścianami prostymi. na zewnątrz budynek jest oszkarpowany. Posiada dachy siodłowe i pulpitowe. Na skrzyżowaniu nawy i ramion transeptu zbudowano wieżyczkę na sygnaturkę z latarnią. Hełm wieży jest ostrosłupowy, flankowany narożnymi wieżyczkami.
Sklepienia nakrywające prezbiterium to sklepienia gwiaździste. W pozostałych częściach korpusu są sklepienia krzyżowe o przęsłach wydzielonych gurtami. W nawach bocznych, w przęsłach przyległych do transeptu znajdują się głębokie wnęki ołtarzowe, ponad którymi są empory. W środkowych przęsłach zbudowano przejścia do małych przedsionków. Zakrystia jest przykryta sklepieniem kolebkowym. Posadzki są wykonane z płytek marmurowych i ceramicznych, obecnie w złym stanie.
W środku znajdziemy obrazy XVIII wieczne: Matki Bożej z Dzieciątkiem, Św. Jana Nepomucena, Ecce Homo, Św. Franciszka, Św. Piotra. Najstarszym zabytkiem malarskim jest obraz przedstawiający Matkę Bożą z Dzieciątkiem pomiędzy Św. Wojciechem i Św. Stanisławem z początku XVI wieku. Obok nich znajdują się tu jeszcze bardzo ciekawe i cenne dzieła z XIX i XX wieku. Wyposażenie kościoła uzupełnia szereg rzeźb datowanych od XVI wieku do czasów dzisiejszych. Warte uwagi są także: barokowa drewniana chrzcielnica; relikwiarz św. Jana Kantego i św. Andrzeja, rokokowy z 1777 roku, ornaty z XVIII wieku; ambona z ok. 1930 roku, o bogatym snycerskim opracowaniu baldachimu i kosza, w zaplecku z płaskorzeźbą Chrystusa.

Grota NMP z Lourdes to replika miejsca słynnego miejsca kultu znajdującego się we Francji. Położona na wzniesieniu jest miejscem odprawiania nabożeństw maryjnych i innych uroczystości religijnych. W jej centrum znajduje się ołtarz, we frontowych ścianach umieszczono źródła z cudowną wodą z Lourdes. Przed samą grota znajdują się miejsca do siedzenia. Co roku przyciąga kilkadziesiąt tysięcy pielgrzymów oferując im poza przeżyciami religijnymi także wrażenia estetyczne. Wzniesienie jest starannie zagospodarowane. Z jednej strony mamy bardzo dobrze utrzymane trawniki, z drugiej alejki spacerowe oraz elementy kultu religijnego takie jak figury Matki Bożej oraz pomnik poświęcony ks. Janowi Palce. Znalazł się on tutaj nieprzypadkowo, bo to ks. Palka jest tą osobą, której należy zawdzięczać rozwój kultu maryjnego na tym terenie. Pod koniec ostatniej dekady XIX wieku młody wikariusz udał się z pielgrzymką do głośnego w tym czasie na świecie francuskiego sanktuarium w Lourdes. Urzeczony atmosferą w sanktuarium postanowił przenieść chociaż w części tę atmosferę na ziemię polską, do swojej parafii w Porąbce Uszewskiej. W tym celu przywiózł z podróży gipsowy model groty, który miał służyć jako wzór do budowy. Zainteresowanie Porąbką Uszewską świadczy, że udało się mu to w pełni.

* Źródło: oficjalny portal Urzędu Gminy Dębno - www.gminadebno.pl

________________________________________

POLECAMY

 

OBSZAR LGD

PARTNERZY

WAŻNE

SKONTAKTUJ SIĘ Z NAMI

Biuro Stowarzyszenia:
Waryś 327A, 32-825 Borzęcin
tel./fax.  14 684 66 66 
kom. 883 599 699
Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.   Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.

ZNAJDŹ NAS TAKŻE:



email.png  facebook.png  twitter.png

Zapisz

Zapisz